Monday, August 17, 2015

एक नज़ारा ऐसा भी

ऊँचे वो पेड़ देवदार के,
कहते हो मन ही मन,
आओ छूले बादल ज़रा,
बहती जब वह मस्त पवन.

वादीयो में जब हो ख़ामोशी सी छायी,
धुंध लेकर जब हवा भी चली आई,
थिरक उठते झरनों के ऐसे चरन,
फुट पड़ते वो मस्तीमें होके मगन.

पत्तों से लिपटी वो ओस की बुँदे,
देखा करते हम बिना आँख मूंदे,
पड़ती उसपे जब वो भोर की किरन,
चमक उठता उसका सारा बदन.

वो सड़क पथरीली सी,
चलती जब वो टेढ़ी मेढ़ी सी,
खो जाती वो धुंध में कभी,
लहराके फिर कही से निकल आती.

वो परबतों पे जमी बर्फ की चादर,
चमक उठती सूरज की किरन पाकर,
शरमाके बादलो में वो कभी छुप जाती,
कभी घूँघट उठाये वो मुस्कुराके फिर नीखर आती.

© 2015 Abhijit Pandit

Friday, August 14, 2015

આપણા પગલા, આપણી વાત

આપણા પગલે પગલે આપણી વાત,
નિરંતર ચાલતી આપણી વાત.

વાત કરશો તો પગલા પણ બોલશે,
કહેશે વાત એક સફરની... સફરના આનંદની.

પગલાં જે પસાર થયા જાણે કેટલાયે તોફાની દરિયાઓથી,
ધક્ધક્તી રેત પરથી અને શીતળ ઝરણાંઓથી,
અને આવી પહોચ્યા અહી, જ્યાં
એક લીલીચમ ધરતી પર વરસી રહ્યો છે એક સોનેરી સૂરજ,
છે ગુલાબી અજવાળું ને મેહેકતું વન.
અને બધાની વચ્ચે..... હું અને તું.

વર્ષો જુનો આપણો  સફર.
છે તન પર પથરાયેલા કેટલાયે પડ,
પણ મન તો તારી ઉર્મિઓથી સીંચેલું એક ઘટાદાર વડ.

બે અજાણ્યા જીવોએ શરૂઆત કરી હતી સફરની,
હાથમાં હાથ મિલાવી, અને સાથે પગ માંડી.

અને પગલા હજીએ ચાલે છે... નિરંતર ચાલે છે.
ક્યારિક સ્હેજ આગળ, ક્યારેક સ્હેજ પાછળ... પણ સાથે.

સાથે રેહવાની રીત સમજાવતા આપણા પગલા,
દૂર સુધી લઇ જશે આપણી વાત.

આપણા પગલાં... 
નિરંતર ચાલતા આપણા પગલાં.

© 2015 Abhijit Pandit