Monday, June 30, 2014

आईना

ऐ आईना,  आज ज़रा तू भी तो संवरजा...
में बैठी हूँ सामने तेरे,
तुझको देखके खुदको संवरने।
सोचा यु ही ज़रा क्यों न मुझको छोड़,
तूज़ीको संवारदुं ?
ऐ आईना,  आज ज़रा तू भी तो संवरजा...

गुलाबी पानी से नेहलादु,
एक चंदनका टिका लगादुं,
कई दिनों की जमी धूलको हटाकर
एक नया चेहेरा निखारदुं।
ए आइना, आज ज़रा तू भी तो संवरजा...

तुज़को देखके न जाने क्यों मुस्कुरा देते है लोग,
कभी शरमा जाते, कभी ठहर जाते है लोग।
ला, आज उन सारे चेहरों को हटाकर,
तुज़को अपना चेहरा दिखादुं।
ए आईना, आज ज़रा तू भी तो शरमाजा...

© २०१४ अभिजीत पंडित 

Not to think of you

I tried not to think of you.
In lonely nights or in sombre moods,
your face drew across to me.
I shut my eyes and tried
not to think of you.

I tried not to think of you,
lest I should lose some part of mine,
and become a part of you.
Lest I should separate from myself,
I tried not to think of you.

I tried not to think of you,
lest the night should stop in its daily run,
and the moon should scorn at me from the heavens.
Time would stretch itself,
and the hours would mock at me
from their place on the shelves.
Lest time should stop,
I tried not to think of you.

Great were my efforts in forgetting you,
yet you would peep at me,
from some part of me,
and snatch away from me the slumber that I slept,
and the peace within.
How you would do that I wonder,
though I tried not to think of you.

© 2014 Abhijit Pandit

Wednesday, June 18, 2014

The Beauty of Lavender

Gardens of lavender with colours so bright,
they spread out under the golden sun,
and make such a pretty sight.

Growing under the skies with colours so blue,
they sway to the tune
of the winds that swiftly blew.

Swarm of bees come with numbers so strong,
they suck nectar and dance
on the flowers with a tuneful song.

The girl crowned with a wreath so fine,
the waters in the lake stand still
charmed by a face so divine.

A flower never was seen with hues so pure,
the earth is but a carpet of lavender
taking everybody into its lure.



© 2014 Abhijit Pandit

Tuesday, June 17, 2014

A Lavender Poem

Gardens of lavender under the golden sun,
swaying in the breeze and having fun.

Bees hover on them all day long,
humming a tune and singing a song.

Standing erect with others of its kind,
woven into wreaths so delicately twined.

The air is scented with its sweet smell,
I lay enchanted under its magic spell.

Great are its uses, good to our health,
What a fine flower to have, it is indeed my wealth.

© 2014 Abhijit Pandit

Wednesday, June 4, 2014

અંધારુ હોય

અંધારુ હોય. અંધારાની ઓળખ હોય.
પ્રકાશનું ના હોવું, એજ કેવળ એક સ્થિતિ હોય.
જાગું તો ખરો, પણ અંધારામાં.
પલકારા માર્યા હોય, તેવુયે યાદ ના હોય.

અંધારુ હોય. પ્રકાશનો આભાસ પણ ના હોય.
ક્યાંક સંતાઈને બેઠેલું, એવું એક અજવાળુ હોય.
પછી ભલે એણે અંધારાનીજ ચાદર કેમ ના ઓઢી હોય.

અંધારુ હોય. અંધારાની બીક પણ ના હોય.
કશું જોવાની લાલસા ના હોય.
કેમ ના માણિયે આ અંધારાને,
જ્યારે આંખને અંધારું ફાવી ગયું હોય.

અંધારુ હોય. ભલે એ ઉજાસનું પ્રતિદ્વંદી હોય.
ક્યાંક પડછાયો પડશે એવીતો આશા ના હોય.
દ્રષ્ટિને કેટલો આરામ હોય,
એને જોવાનો થાકતો ના લાગતો હોય.

અંધારુ હોય. નીરવ શાંતિમાં ડૂબેલું અંધારુ.
સવાર થવાને હજી વાર હોય.
એવામાં તારાઓ કેમ ના ચમકે!
એમને પણ તો અંધારાનીજ જરૂર હોય!

અંધારું હોય. પૂર્ણ થયું હોય.
ચાંદનીના આલિંગનથી પૂર્ણ થયેલું અંધારું,
પૂર્ણ થવાનો આનંદ હોય. કદાચ ગુમાન પણ.
અધૂરા રહેવાનો ઝીણો ઝીણો ડર પણ હોય.

એવામાં ઉપસતો તારો ચહેરો,
ધીરે ધીરે।... પેલા પલકારા પાછળ?
કેટલાયે પડ ચીરીને ઉપસતો તારો ચહેરો.
એને તો અંધારામાંજ જોયાય,
જ્યાં તું ના હોય, ત્યાં તો બસ,
આ અંધારું હોય!

© 2014 અભિજિત પંડિત