Wednesday, June 4, 2014

અંધારુ હોય

અંધારુ હોય. અંધારાની ઓળખ હોય.
પ્રકાશનું ના હોવું, એજ કેવળ એક સ્થિતિ હોય.
જાગું તો ખરો, પણ અંધારામાં.
પલકારા માર્યા હોય, તેવુયે યાદ ના હોય.

અંધારુ હોય. પ્રકાશનો આભાસ પણ ના હોય.
ક્યાંક સંતાઈને બેઠેલું, એવું એક અજવાળુ હોય.
પછી ભલે એણે અંધારાનીજ ચાદર કેમ ના ઓઢી હોય.

અંધારુ હોય. અંધારાની બીક પણ ના હોય.
કશું જોવાની લાલસા ના હોય.
કેમ ના માણિયે આ અંધારાને,
જ્યારે આંખને અંધારું ફાવી ગયું હોય.

અંધારુ હોય. ભલે એ ઉજાસનું પ્રતિદ્વંદી હોય.
ક્યાંક પડછાયો પડશે એવીતો આશા ના હોય.
દ્રષ્ટિને કેટલો આરામ હોય,
એને જોવાનો થાકતો ના લાગતો હોય.

અંધારુ હોય. નીરવ શાંતિમાં ડૂબેલું અંધારુ.
સવાર થવાને હજી વાર હોય.
એવામાં તારાઓ કેમ ના ચમકે!
એમને પણ તો અંધારાનીજ જરૂર હોય!

અંધારું હોય. પૂર્ણ થયું હોય.
ચાંદનીના આલિંગનથી પૂર્ણ થયેલું અંધારું,
પૂર્ણ થવાનો આનંદ હોય. કદાચ ગુમાન પણ.
અધૂરા રહેવાનો ઝીણો ઝીણો ડર પણ હોય.

એવામાં ઉપસતો તારો ચહેરો,
ધીરે ધીરે।... પેલા પલકારા પાછળ?
કેટલાયે પડ ચીરીને ઉપસતો તારો ચહેરો.
એને તો અંધારામાંજ જોયાય,
જ્યાં તું ના હોય, ત્યાં તો બસ,
આ અંધારું હોય!

© 2014 અભિજિત પંડિત